Vluchtelingen: bedreiging of opportuniteit?

Het asiel- en migratievraagstuk verdeelt ons vandaag grondig in “believers” en “non-believers” van de Merkel aanpak. Schaffen wir das, oder nicht? Feit is  dat de grote instroom aan nieuwkomers de afgelopen jaren onze westerse maatschappij, Europa, België en Vlaanderen, voor een aantal stevige uitdagingen stelt.  Culturele uitdagingen: hoe integreren we zo veel mensen, die in zo veel opzichten zo verschillend zijn van onszelf? Maar ook veiligheidsuitdagingen, zoals de aanslagen in Parijs, Brussel en Berlijn: alle gepleegd door IS infiltranten die zich in de chaotische vluchtelingenstroom hebben gemengd.  En natuurlijk, als gevolg hiervan, ook materiële uitdagingen, want de vele nieuwkomers op een ordentelijke en veilige manier in onze maatschappij integreren, met respect voor de Conventie Van Genève, kost natuurlijk handenvol geld, en vergt dus heel wat solidariteit van de autochtone bevolking.  Omdat de kloof tussen believers en non-believers almaar dieper lijkt te worden, leek het nuttig om deze uitdagingen nog eens onder de loep te nemen, om zo weer tot een gemeenschappelijke basis (“common ground”) te komen waar zowel links als rechts zich in kunnen vinden.danger

Ik stoor me daarbij net niet aan de stroming in de publieke opinie die ons wel eens waarschuwt om vluchtelingen toch maar liever niet in verband te brengen met deze “problemen” of “uitdagingen”, zoals grote culturele verschillen, samenlevingsproblemen en islamitisch terrorisme, en die integendeel de (vermeende) weldaden van de nieuwkomers, en de voordelen van immigratie benadrukken.  Ik geloof echter dat we met open geest ook de problemen, en in het bijzonder deze “olifanten in de woonkamer”, moeten bespreken, precies om te vermijden dat deze onderwerpen worden uitgebuit door extreem-rechts, met potentieel desastreuze gevolgen.  Beeld je bvb. in dat Geert Wilders in 2017 minister-president zou worden in Nederland, of Marine Le Pen president in Frankrijk.  Dat willen we allemaal – democratisch links en rechts – vermijden?  Ok, debatteer dan met elkaar, op een constructieve manier, over migratie, om tot oplossingen te komen, en niet om wat al moeilijk is nog moeilijker te maken door elkaar emotionele en moralistische verwijten naar het hoofd te slingeren!

Elke nieuwe aanslag – bvb. de meeste recente in Berlijn – illustreert het (gedeeltelijke) falen van ons Europees asiel- en migratiebeleid.  De infiltratie van IS in Europa via het manke, zieltogende Europese asielbeleid, heeft inmiddels vele tientallen doden veroorzaakt op Europese bodem bij horror aanslagen in Bataclan, Stade De France, Brussel/Zaventem, en nu dus in Berlijn. Daarnaast werden nog potentieel even moordende aanslagen verijdeld o.a. in Verviers en op de Thalys in Parijs, aangestuurd door dezelfde IS commandos.  Niet enkel (verijdelde) aanslagen zaaien angst in Europa: ook minder dramatische, maar electoraal niet minder gewichtige samenlevingsproblemen bedreigen het draagvlak voor de solidariteit met nieuwkomers: de aanrandingen tijdens nieuwjaarsnacht in Keulen, of recent, vluchtelingen die een dakloze in brand steken in Berlijn.   Deze incidenten hebben uiteraard een gigantische impact op de publieke opinie, ondergraven op dramatische wijze elk draagvlak voor een solidair asiel- en migratiebeleid en worden uiteraard slim gebruikt door extreem-rechts voor electoraal gewin. De extreem-rechtse gesel verplicht democratische politici dan ook tot kritische reflectie over het beleid. Hoe kunnen we deze aanslagen, incidenten en de daauit volgende aantasting van het maatschappelijk draagvlak in de toekomst vermijden?

lockherup
Extreem-rechts speelt actief in op het falen van ons asiel- en migratiebeleid.  Dit verplicht ons tot kritische reflectie.

Tussen 2013 en 2016 zijn in een complete chaos, via allerlei “sluiproutes” (Middellandse Zee route, Balkan route, Libië route) tussen 1 en 2 miljoen asielzoekers Europa binnen gekomen.  Het staat vast dat de daders van de aanslagen in Parijs, Brussel en Berlijn – in totaal zo’n 180 doden en meer dan 660 gewonden voor die aanslagen alleen – via ons asielsysteem Europa zijn geïnfiltreerd.  Indien 0,1 à 0,5% van deze 1 à 2 miljoen asielzoekers kwade bedoelingen zou hebben, spreken we over 1000 à 10.000 potentiële rondwandelende tijdbommen, georganiseerd in en aangestuurd door IS netwerken, die bovendien nog lokale sympathisanten en Syrië strijders rekruteren in Molenbeek, Vilvoorde, Mechelen, Parijs, Amsterdam, en alle andere grootsteden van Europa! Voor IS is chaotische vluchtelingenstroom niets meer of minder dan het “paard van Troje” van deze tijd, waarop het mee kan liften om de westerse samenleving omver te werpen.

Bij elk incident of aanslag wijst de publieke opinie met de beschuldigende wijsvinger naar de overheid en veiligheidsdiensten.  Eerst was België de “failed state”. Dan was het de beurt aan Frankrijk, en nu is zelfs Europese modelstaat Duitsland kop van jut.  Die veiligheidsdiensten zijn nochtans al decennia lang chronisch onder gefinancierd, maar werken zich niettemin dag en nacht de naad uit het lijf om met de beperkte middelen die ze hebben het maximum toe doen. Nochtans moeten zij opboksen tegen duizenden potentiële jihadis, die zich binnen de Schengen zone quasi onzichtbaar voortbewegen, en zich bovendien beschermd weten door verregaande Europese rechts- en privacy regels: de onmogelijkheid tot opvragen van passagierslijsten van treinen en vliegtuigen of bellijsten van telecom operatoren, het anoniem mobiel bellen via prepaid GSM, of bvb. de korte termijnen voor voorlopige hechtenis, te kort om de nodige en prangende onderzoeksdaden te stellen in terrorisme onderzoek.  Onze vrijheden en wettelijke bescherming werken hier tegen ons en onze veiligheid, want helpen potentiële terroristen onder de radar te blijven en dood en vernieling te zaaien.

Anderzijds worden democratische en vaak ook gematigde stemmen die ijveren voor het sluiten van de Europese buitengrenzen, het strikt toepassen van de Dublin regels, en een strenge controle op de instroom van migranten en asielzoekers in Europa, al te vaak gestigmatiseerd als “asociaal”, “kil”, “xenofoob” en/of “racistisch”. Het debat wordt daarbij in zeer emotionele en moraliserende toonaarden gevoerd, recent nog aangeklaagd door de linkse schrijver Yves Petry in De Morgen.  Logische vragen en bezorgdheden van autochtone bevolkingsgroepen om respect voor hun eigen identiteit en behoud van hun cultuur, worden bovendien al 30 jaar weggelachen en buiten spel gezet, al dan niet via cordon sanitaires en (zelf)censuur in de media. Het Vlaams Blok werd lang uitgesloten van directe berichtgeving in de mainstream media, Karel De Gucht noemde Vlaams Blokkers 15 jaar geleden al “mestkevers”, en recent nog riep Paul Goossens “links” in De Standaard op om de politieke tegenstanders “als dom en uitzichtloos weg te lachen en af te serveren”. Theo Francken wordt door Kristof Calvo gebrandmerkt als “de minister van muren en prikkeldraad”, terwijl nooit zoveel vluchtelingen werden erkend, en humanitaire visa werden uitgereikt, dan onder Francken’s beleid.

Links-progressieven streven naar een solidair en open asiel- en migratiebeleid, maar lijkt weinig solidair met de bezorgdheden en culturele angst die leven bij de eigen bevolking na een instroom van tienduizenden, zelfs honderduizenden nieuwkomers uit verre, etnisch en religieus buitengewoon verschillende gebieden. Is deze integratie dan zo vanzelfsprekend? Is het dan een “walk in the park” om even tienduizenden werk en huisvesting te geven?  Sinds wanneer hebben we werk en sociale woningen te veel? Is het niet links dat al decennia lang alle wachtlijsten in de zorg, en het tekort aan vacatures aan de kaak stelt bij overheid en werkgevers?

Sterker nog: Links-progressieven verdedigen het – de facto – open-grenzen, ondanks de vele samenlevingsmoeilijkheid, en de bewezen infiltraties door IS.  Maar wanneer het fout loopt, in Keulen, in de metro van Berlijn, in Parijs, in Zaventem, wijst datzelfde links met een beschuldigende vinger naar de overheid, die zij nochtans (desnoods juridisch zoals in de visumkwestie van het Syrische gezin) wil dwingen tot volledige openheid en solidariteit met de rest van de wereld.  Vanuit een ideologische en moralistische visie op wereldwijde solidariteit met oorlog en armoede, weigert progressief-links om deze solidariteit in de balans te leggen met de begrijpelijke culturele angsten en de belangen (bvb. veiligheid) van de autochtone bevolking.  Deze houding plaveit een (snel)weg voor extreem-rechts, dat al decennia in de lift zich in Europa, en met elke aanslag een extra boost krijgt in de opiniepeilingen.  Deze houding ondergraaft ook elk maatschappelijk draagvlak voor het open migratiebeleid dat het zelf propageert.

 

De grenzen van Europa

Veiligheid is een aangebrand begrip.  Toch is het garanderen van de veiligheid één van de basistaken van een overheid, en onderdeel van bvb. de Europese Grondwet.  Zonder veiligheid smelt het draagvlak voor een solidair asiel- en migratiebeleid als sneeuw voor de zon.  Een essentieel onderdeel van elk veiligheidsbeleid zijn grenzen, nog zo’n aangebrande term!  Open grenzen, of gesloten grenzen, of gewoon goed gecontroleerde grenzen?  Grenzen zijn nodig, en moeten gecontroleerd en bewaakt worden (anders hebben de grenzen uiteraard geen zin).  Toch ontspinnen zich over dit eenvoudige, zeer intuïtieve, principe de meest emotionele en gepolariseerde debatten. Van oproepen en petities tot “gesloten grenzen” aan de rechterzijde, tot scheld tirades tegen zij die deze oproepen doen, aan de linkerzijde. Of koosnaampjes als “de minister van muren en prikkeldraad“.  Wat is er eigenlijk zo gevoelig aan het “afgrenzen” van Europa, en hoe kunnen we dat op een goede manier doen?

Schengen

Binnen Europa hebben we een Schengen zone gecreëerd met een vrij verkeer van diensten, goederen en personen.  Een huzarenstukje in de geschiedenis, waarbij staten en volkeren binnen de EU elkaar (en hun veiligheidsdiensten en rechtssystemen) dusdanig vertrouwen, dat het niet langer nodig is de eigen staatsgrenzen te controleren, omdat de andere lidstaten van de Schengen zone als volkomen veilig worden beschouwd.

Aangezien de wereld buiten de EU vandaag jammer genoeg nog steeds vergeven is van criminaliteit, terrorisme, oorlog en mensenrechtenschendingen, kan deze Schengen zone natuurlijk maar bestaan bij gratie van een duidelijk gedefinieerde, goed gecontroleerde buitengrens.  Mocht dat niet zo zijn, zouden criminelen en terroristen uit de rest van de wereld zomaar de Schengenzone kunnen binnen wandelen en vervolgens misbruik maken van van het “vrij verkeer van personen” om zich te verspreiden in heel Europa, en potentieel malafide activiteiten uit te voeren.

Helaas is dat nu precies wat er gebeurd is, en is die Schengen zone dan ook zwaar onder vuur gekomen afgelopen jaar, niet enkel onder vuur van extreem-rechtse, nationalistische xenofobe racisten, maar zelfs bij EU leiders als Merkel en Dijsselbloem. Het ontlokte bij Bart De Wever, in zijn openingscollege aan de UGent de stelling dat “Griekenland Schengen en Dublin heeft vermoord”, door de massale toestroom vluchtelingen gewoon door te laten wandelen naar de rest van Europa (naar hun “land van voorkeur”).  Zo viel het gemeenschappelijke Europese asiel- en migratiebeleid als een kaartenhuisje in elkaar. Week na week capituleerde het ene naar het andere land onder de toenemende migratiedruk van honderdduizenden toestromende asiel- en gelukzoekers: Hongarije, Oostenrijk, … er werden zelfs bussen en treinen ingelegd om vluchtelingen massaal te transporteren richting Duitsland, waar ze werden verwelkomd met “Wilkommen” spandoeken, koffie en gebak, en waar dus iedereen naartoe wilde naar Merkel’s “Wir Schaffen das”.

Dublin

Wat het nog erger maakt, is dat Griekenland door het openzetten van de poorten van de Schengen zone, ook de Dublin verordening de nek heeft omgewrongen.  Deze is nochtans de hoeksteen van het “Gemeenschappelijk Europees Asielstelsel” (GEAS), en regelt dat asielzoekers slechts één asielaanvraag mogen indien binnen de EU, nl. in het land waar ze de grens van de Schengen zone oversteken.  Doen ze dat niet, dan zouden ze eindeloos kunnen shoppen tussen EU lidstaten, meerdere malen asiel aanvragen, in de landen van hun voorkeur, en zo ondoelmatig middelen voor asiel- en migratie misbruiken. Dublin voorziet kortom in een eenvoudige procedure om uit te maken wie de verantwoordelijke lidstaat is voor de behandeling van een asielaanvraag, zonder voorafgaand onderzoek naar de mensenrechtentoestand in die EU-lidstaat, op basis van een wederzijds vertrouwen tussen EU lidstaten inzake asiel.

Professor Marc Bossuyt, Ere-commissaris voor vluchtelingen en staatlozen en ook o.a. hoogleraar volkerenrecht, heeft in een aantal artikels uit de doeken gedaan hoe activistische rechtspraak van het Europese Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg de Europese asiel- en migratie wetgeving, en in het bijzonder deze belangrijke Dublin richtlijn sinds de jaren 2000 reeds steeds verder heeft uitgehold.  In een interview in Gazet Van Antwerpen op 11 mei 2010, in tempore non suspecto, waarschuwt Bossuyt voor een sterke stijging van het aantal arresten op basis van artikel 3 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens, nl. het verbod van folteringen en onmenselijke en vernederende behandelingen. Tot 2004 was slechts 33% van de arresten gebaseerd op dit artikel, waarna dit percentage vanaf 2004 stijgt naar 80% van de gevallen. Problematisch is daarbij vooral dat het gaat om virtuele, hypothetische, maar geen reële schendingen van het artikel. Concreet:

“Staten worden door het Hof veroordeeld, niet omdat zij zelf de klager hebben gefolterd, maar omdat zij hem willen overbrengen naar een andere staat die dat mogelijk zou doen. Ook wanneer de staat de klager heeft teruggestuurd naar zijn herkomstland waar hij later niet werd mishandeld, wordt de staat toch veroordeeld omdat dat had (of misschien nog zou) kunnen gebeuren.”

In het arrest MSS tegen België & Griekenland werden Griekenland en België op 21 januari 2011 veroordeeld tot het betalen van 1000 resp. 24900 EUR schadevergoeding t.a.v. een Afghaanse migrant en voormalige tolk van de Belgische NAVO troepen op de luchthaven van Kaboel, die er was in geslaagd Griekenland te bereiken in december 2008.  “Omdat hij de Belgische soldaten zeer vriendelijk vond” besliste de Afghaan enkele maanden later om naar België verder te reizen.  België stuurde hem echter (onder begeleiding) terug naar Griekenland: op grond van de Dublin verordening was hij immers verplicht om asiel aan te vragen in Griekenland.  Uiteindelijk werd België dus mee veroordeeld door het EHRM, omdat Griekenland de Afghaan – volgens het EHRM – geen humane behandeling en ordentelijke asielprocedure kon garanderen.

Dublin was dus de hoeksteen van het eengemaakte Europese asiel- en migratiebeleid, maar kreeg de doodsteek door onder meer deze (maar ook andere door Bossuyt beschreven) “activistsiche” uitstpraken van het EHRM in Straatsburg.  Vanaf nu konden asielzoekers misbruik maken van vrij verkeer van personen in de Schengen zone, en de EU afreizen op zoek naar het land van hun voorkeur, en daar asiel aanvragen.  Paul Lemmens zou daarover later in De Standaard zeggen dat dit probleem “makkelijk” kon opgelost worden, door de opvang in Griekenland te verbeteren.  Echter door de politieke chaos in Europa, gebeurde niets van dat alles, en het precedent was intussen geschapen.  Het gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid in Europa lag hiermee in duigen.  De chaos was compleet.

Syrisch gezin

Een meer recent voorbeeld van hoe complexe juridische strijd ontaardt in emotionele, gemediatiseerde debatten is de visumkwestie van het Syrische gezin in West-Aleppo dat in de Belgische ambassade van Beiroet een aanvraag voor een visum heeft ingediend.  Deze aanvraag werd afgewezen door de Dienst Vreemdelingen Zaken, die daartoe wettelijk (“discretionair”) bevoegd is.  De Raad Voor Vreemdelingenbetwistingen heeft tot driemaal toe deze beslissing vernietigd op grond van het fameuze artikel 3 van het EVRM, waar Marc Bossuyt zich in 2010 al zorgen over maakte in Gazet Van Antwerpen (zie hoger, “Dublin”), én verplicht DVZ zelfs om het visum toe te kennen op straffe van een dwangsom van 4000 EUR per dag.  Deze beslissing wordt op twee punten betwist:

  1. De toepasbaarheid van artikel 3 van EVRM is in dit geval zeer discutabel. Noch Libanon noch Syrië zijn immers verdragstaten van het EVRM, en het standpunt dat België een visum (en dus toegang tot zijn grondgebied en dus de mogelijkheid tot een asielaanvraag) zou moeten toekennen voor iedere schending van artikel 3 voor ieder individu wereldwijd is zo verstrekkend, dat het er inderdaad op lijkt dat miljoenen mensen wereldwijd op grond van deze uitspraak een visum zouden kunnen eisen. Is dit een N-VA interpretatie? De te ruime interpretatie van het EVRM in deze context wordt bvb. zelfs bevestigd door advocaat Fernand Keuleneer, die in zijn opiniestuk nochtans fel van leer trekt tegen DVZ en N-VA.
  2. Mag de RVV dit wel beslissen, en zich hier in de plaats van de “discretionaire” bevoegdheid van de wetgever stellen?  Professor migratierecht Dirk Vanheule (UAntwerpen) stelt: ‘Volgens de klassieke juridische interpretatie is de beslissing om al dan niet een visum toe te kennen louter een bevoegdheid van de overheid, maar nu geeft de rechter zichzelf het recht om te oordelen‘.

Bovendien is er ook een principieel en humanistisch argument.  Als België vindt (al dan niet op basis van een juridisch arrest van RVV) dat het dit ene Syrische gezin in Aleppo moet helpen, waarom moeten we dan niet alle gezinnen in Aleppo helpen?  Waar ligt dan de grens van wat een humaan beleid is?  In Aleppo wonen meer dan een miljoen mensen. Allemaal visum geven en asiel laten aanvragen in België dan maar?

Ook Hendrik Vuye, jurist en een parlementslid dat we bezwaarlijk nog kunnen betichten van overdreven N-VA sympathie, stelt grote vragen bij deze gang van zaken, bij het toepassingsgebied van het EVRM, en het judicieel activisme van RVV in dit dossier.

“Deze beslissing van de RVV zet het asielbeleid op de helling…. Open grenzen in naam van het EVRM, dat krijgt men aan de straatstenen niet verkocht. Rechterlijk activisme is geen zegen, maar een gevaar voor de mensenrechten.”

Kortom, voor wie hier eerlijk naar kijkt, is dit in feite een delicate en genuanceerde evenwichtsoefening tussen terechte bezorgdheid voor het welzijn van een Syrische gezin, maar anderzijds een evenzeer terechte bezorgdheid dat dit juridische precedent de deur open zet voor een nieuwe, voor de overheid oncontroleerbare migratiegolf.  Met de chaos van 2014 en 2015 in gedachten: is dit dan geen grondig debat waard?  Willen we hier echt opnieuw naartoe?  Is het dan niet de plicht van de overheid (i.p.v. de rechter) om op basis van democratische verkiezingen invulling te geven aan een welbepaald en duidelijk gedefinieerd asiel- en migratiebeleid, waarbij duidelijk wordt omlijnd wie we willen en kunnen helpen (eventueel hoeveel), en hoe we hen helpen?

Populisme is geen exclusief voorrecht van rechts, en dat zie je dan ook in deze zaak.  De complexiteit en nuances die ik hierboven beschreven heb, weerhouden links-progressieve opiniemakers er niet van om op een zeer emotionele en moraliserende toon in de aanval te gaan tegen de regering.  Kristof Calvo (Groen) noemt Theo Francken “minister van muren en prikkeldraad”.  Wouter Beke brengt het standpunt van nota bene zijn eigen regering in verband met de kerststal rel, en suggereert een “totaal onfatsoenlijke” benadering van de visumkwestie door Theo Francken.

In plaats van de discussie zo op de spits te drijven, zou men beter kijken naar de feiten, en daar een grondig en rationeel debat over voeren.   Voor zover ik dit – als niet jurist – kan interpreteren, is dit wel degelijk een juridisch precedent, misschien wel van het kaliber van MSS tegen Griekenland/België in 2011?    Laat ons daar dan ten gronde over discussiëren, i.p.v. emotionele, moraliserende en populistische discussies te voeren die ons eigenlijk geen stap verder brengen.

Common ground

In plaats van ons te wentelen in emotionele, moraliserende verwijten heen en weer, moeten we op zoek naar “common ground”.  Gemeenschappelijke basisprincipes voor een asiel- en migratiebeleid waar links en rechts het nog eens over kunnen worden, want meer dan ooit heeft Europa eenheid nodig, nu het in zijn fundamenten wordt bedreigd door het wereldwijde islamfundamentalisme. Om duurzaam solidair te zijn met oorlogsvluchtelingen die het echt nodig hebben uit de hele wereld kunnen een aantal eenvoudige principes nochtans als leidraad dienen voor een rechtvaardig, solidair maar ook duurzaam asiel- en migratiebeleid:

  1. Veiligheid voor de autochtone bevolking: in een wereld vol oorlog en miserie, moet je je bevolking beveiligen tegen (externe) risico’s. Daartoe heb je vanzelfsprekend grenzen nodig.  Die grenzen moeten noch “open” of “gesloten” zijn, maar wel altijd “onder controle”. Dit was de voorbije drie jaar zeker niet altijd het geval, zowel door een ineenstorting en mislukking van het Europese asiel-en migratiebeleid, als door een aantal arresten van het Europese Hof van de Rechten van de Mens die onder meer het Dublin-principe hebben uitgehold (zie verder). Grenscontrole blijft echter essentieel om veiligheid te kunnen garanderen, en op die manier het draagvlak van solidariteit te beschermen.  Daartoe zijn een gemeenschappelijke grenswacht, het herstel van Dublin, het realiseren van hot spots aan de grenzen van Europa, een kordaat terugkeerbeleid en een spreidingsplan met een proportionele verdeling van de instroom over de EU lidstaten ongetwijfeld essentiële ingrediënten.  De chaos van 2014-2015 in Griekenland en de Balkan, die direct heeft geleid tot o.m. de aanslagen in Parijs, Brussel en Berlijn, mag zich nooit herhalen!
  2. Gecontroleerde (selectieve) solidariteit voor zij die het meest nodig hebben: in een wereld met zes miljard inwoners en naar schatting 60 miljoen mensen op de vlucht voor oorlog en terrorisme kunnen wij – noch Vlaanderen, noch België, noch Europa – niet iedereen helpen.  Dat is cultureel, noch materieel realistisch, en in die zin is de Conventie Van Genève inderdaad niet realistisch als hulpmiddel in het asiel- en migratiedebat (en dat hebben politici van diverse strekkingen zoals Bart De Wever,  John Crombez en Johan Vandelanotte al gesuggereerd.  Je kan niet anders dan keuzes maken, en op gecontroleerde wijze, de slachtoffers die onze hulp het meest nodig hebben zo humaan mogelijk trachten te helpen, bvb. via de kanalen van hervestiging en/of humanitaire visa.  Zodra de “ongecontroleerde” instroom onder controle is, en in balans met het maatschappelijk draagvlak, kan je dan op legale en gecontroleerde wijze oorlogsvluchtelingen in de meest prangende en levensbedreigende situaties overbrengen, en via een faire verdeelsleutel verdelen over de verschillende Europese landen.
  3. Bescherm het maatschappelijk draagvlak: om zo’n gecontroleerde asiel- en migratiepolitiek op lange termijn vol te kunnen houden, moet de autochtone bevolking duurzaam betrokken worden bij die politiek, en op een open en eerlijke manier kunnen deelnemen aan het debat (en er bvb. niet van uitgesloten worden via cordon sanitairs en andere ondemocratische vormen van censuur).  Uiteindelijk is het in hun woonwijken, op hun treinen en bussen, en in hun scholen en verenigingen dat de nieuwkomers terecht komen.  Zij moeten er uiteindelijk op korte termijn van dag tot dag mee samen leven, niet de politici in het parlement!  Gecontroleerde grenzen en gecontroleerde instroom zijn belangrijke voorwaarden om incidenten met een dramatische impact op de sociale psychologie van onze maatschappij te vermijden, zoals de aanslagen in Berlijn, de aanrandingen in Keulen, … Debatteer open over deze problemen, en zwijg ze niet dood.  Verketter zij die er toch over spreken niet als xenofoob en racistisch.  Dit is contraproductief, en het werkt extreem-rechts slechts in de hand. Maar ook dan nog is er delicaat evenwicht tussen het aantal nieuwkomers, en de culturele diversiteit en verschillen waarmee zij bestaande evenwichten in een maatschappij “destabiliseren”, en het draagvlak bij de autochtone bevolking.  Naarmate de culturele verschillen tussen nieuwkomers en autochtonen groter zijn, is logischerwijze het draagvlak van de maatschappij om de nieuwkomers te absorberen en integreren kleiner.   Indien de solidariteit verdwijnt bij de burger, is er eenvoudigweg geen solidair asiel- en migratiebeleid meer mogelijk.
  4. Activeer & integreer: de beste manier om het draagvlak – ook materieel – te vergroten is te zorgen dat nieuwkomers bijdragen aan onze maatschappij – ook materieel.  De beste en meest rendabele weg hiernaartoe is uiteraard dat zij zo snel mogelijk werken, en belastingen betalen.  Het materiële draagvlak van de maatschappij is dan zelfs virtueel onbeperkt!  Het inburgeringsbeleid in Vlaanderen heeft bewezen dat verplichte inburgering en taallessen de beste manier zijn om nieuwkomers te activeren en integreren.  Het maakt hen niet enkel economisch actief, maar trekt hen ook uit hun etnisch-religieuze “bubble”, betrekt hen bij collega’s, zakenpartners, kortom integreert hen op duurzame wijze in het leven van alle dag.  Daarom is het ook onaanvaardbaar dat vandaag zowel in Brussel als in Wallonië inburgering nog steeds niet verplicht zijn.  Zo organiseert Brussel – toch een stad met een gigantische en snel groeiende populatie aan nieuwkomers – de maatschappelijke en multiculturele chaos. Een onbegrijpelijke aberratie binnen België, en Europa! Activeer en integreer, voor een duurzaam draagvlak op lange termijn, zowel economisch, als sociaal-maatschappelijk.  Dat dit helaas absoluut geen ‘kostenloze’ sinecure is – there is no such thing as a free lunch – bewijst deze analyse van de economische integratie van vluchtelingen door Itinera.

Deze principes lijken mij een kwestie van gezond verstand.  Hiervoor moet je volgens mij noch politicus, advocaat, wereldverbeteraar, xenofoob of professor zijn.   Het enige wat dit vereist, is de wil om “common ground” te vinden, en een realistische, pragmatische aanpak te willen nastreven.

Bronnen

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s